Το έργο τονώνει την πίστη στον θεσμό των ορκωτών δικαστηρίων με λαϊκούς δικαστές, βάζει στο στόχαστρο, χωρίς να το δηλώνει, την ίδια τη θανατική ποινή και απομονώνει τους, συνειδητούς ή μη, «τα φαιά φορούντες» οπαδούς της. Είναι καλό να παίζεται αυτό το έργο σήμερα στην Ελλάδα, όπου το κοινό αίσθημα δικαίου έχει διαβρωθεί επικίνδυνα τα τελευταία σαράντα – πενήντα χρόνια και χρειάζεται αλεπάλληλες τονωτικές ενέσεις για να μην πεθάνει οριστικά.

Διαβάστε περισσότερα στην Αυγή