Σε μια παράσταση, που δεν χαρίζει ψευδαισθήσεις για το άδικο της κοινωνίας μας και που μοιάζει με βαριά ανάσα, ο θεατής μπορεί να δει τον εαυτό του στη σκηνή. Μπορεί να τον δει να ανάβει τσιγάρο κοιτώντας το ρολόι του ψαχουλεύοντας τα εισιτήρια  γηπέδου στην τσέπη του, μπορεί να τον δει να σκαρφίζεται πατέντες που θα κατακλύσουν την αγορά, μπορεί να τον δει σιωπηλό να μάχεται της αναμνήσεις μιας  όχι όμορφης παιδικής ηλικίας. Μπορεί να δει εσάς και εμένα να αδιαφορούμε για μια πραγματικότητα που κατηγορούμε την κοινωνία ότι αδιαφορεί. Έτσι είναι οι άνθρωποι, φοβούνται το «άλλο» γιατί μπορεί να τους μοιάζει.

Διαβάστε περισσότερα στο musiccorner