του Γιώργου Κοβού

Είδαμε την παράσταση «Οι 12 Ένορκοι» στο Θέατρο Αλκμήνη.

Το δικαστικό δράμα που παραμένει επίκαιρο μισό αιώνα μετά την κινηματογραφική του «γέννηση» δια χειρός Σίντεϊ Λιούμετ.

Ένα δεκαεξάχρονο παιδί κατηγορείται για τον φόνο του πατέρα του και η δίκη εκτυλίσσεται στο θέατρο Αλκμήνη. Δώδεκα άνθρωποι καλούνται να αποφασίσουν για την ετυμηγορία. Τα στοιχεία αδιάσειστα. Το παιδί πρέπει να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα για το έγκλημα που διέπραξε και οι έντεκα από τους ενόρκους είναι αποφασισμένοι να το αφήσουν να καεί χωρίς να χρονοτριβούν με μάταιες συνεδριάσεις. Υπάρχει όμως ένα «Και αν…;».

Παρακολουθώντας το έργο του Reginald Rose, ο θεατής σταματάει για μια στιγμή τη ροή της καθημερινότητας για να αναλογιστεί πόσο δυνατές αξίες μπορεί να είναι η δικαιοσύνη και η αλήθεια, πόσο εύκολη παραμένει η προκατάληψη ακόμα και στην σημερινή εποχή και πόσο σχετική είναι η έννοια του “σημαντικού” για κάθε έναν από εμάς.

Η ένταση και η πλοκή που είναι τα βασικά συστατικά του έργου, κάτι που δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί σε θεατρικό που διαδραματίζεται γύρω από το τραπέζι ενός κλειστού δωματίου, δείχνουν ότι η σκηνοθέτιδα Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, σε φανερή διαφορά από την προηγούμενη δουλειά της, δίνει τον καλύτερό της εαυτό, σαν να έχει ξεπηδήσει από το μυαλό του συγγραφέα με μοναδικό σκοπό να δείξει ότι το έργο μπορεί να παραμείνει περισσότερο επίκαιρο ακόμα και από το 1957 όταν γράφτηκε!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Popaganda.gr