Όσοι δεν γνωρίζουν τι σχέση μπορεί να έχει το Σινεμαδάκι με την πρόσφατη θεατρική παράσταση Οι 12 Ένορκοι, ας ρίξει πρώτα μια ματιά εδώ. Η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαΐδη έκανε ένα από τα όνειρα μου πραγματικότητα, και όπως και η προηγούμενη σκηνοθετική της δουλειά στο Man From Earth έτσι και η τωρινή της με τους Ενόρκους, αποτελεί μια ποιοτική, πετυχημένη μεταφορά των διάσημων ταινιών.. και την ευχαριστώ θερμά.

Ήταν η πρώτη μου φορά που είδα στο σανίδι τόσους πολλούς ηθοποιούς μαζεμένους. Ήταν ενδιαφέρον να βλέπω τις αντιδράσεις καθενός ανά πάσα στιγμή, σε κάθε νέο στοιχείο που προέκυπτε και σε κάθε νέο αντίλογο μεταξύ των χαρακτήρων. Δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή βαρετή. Πέρα από το καλογραμμένο σενάριο, απαιτείται και υποκριτική δουλειά για να έχεις το μέγιστο αποτέλεσμα και οι 12 ήταν όλοι τους εξαιρετικοί. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον κύριο Κώστα Τριανταφυλλόπουλο (ο ‘φωνακλάς’ της παρέας) μια που ο ρόλος του θεωρώ πως ήταν ο πιο απαιτητικός. Έκανε καταπληκτική δουλειά, και εκτός από τον δραματικό χαρακτήρα που ερμήνευε, μου άρεσε το πως έβγαζε κωμικές νότες ‘σπάζοντας’ λίγο την βαριά ατμόσφαιρα. Η παράσταση, όπως και η ταινία, είχε αυξομειώσεις στην ένταση, με τους χαρακτήρες να δίνουν όλο και πιο δυνατές ‘μάχες’ μεταξύ τους, σε μια θεατρική σκηνή που κάποιες φορές νόμιζες πως θα πάρει φωτιά. Το λατρεύω όταν γίνεται αυτό.

Ένα πράγμα που φοβόμουν στην θεατρική απόδοση της ταινίας είναι το ότι σαν θεατές θα είχαμε μία μόνο οπτική γωνία σε αντίθεση με την ταινία. Η ‘δράση’ των 12 κυμαίνεται γύρω από ένα τραπέζι και έτσι υπήρχε κίνδυνος να βλέπουμε τις πλάτες των μισών ηρώων. Ευτυχώς αυτό το πρόβλημα φάνηκε πως είχε ληφθεί υπόψη και αποφεύχθηκε. Οι ηθοποιοί σπάνια κάθονταν στην πλευρά που θα τους βλέπαμε πλάτη, ενώ όσες φορές κάθονταν είχαν γυρισμένη την καρέκλα έτσι ώστε να φαίνονται στο κοινό, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν τα αναμενόμενα, χωρίς κάτι το υπερβολικό. Έτσι και αλλιώς σε ένα κοινότυπο δωμάτιο διαδραματίζεται η ιστορία. Ήχοι και φωτισμοί δρουν διακριτικά και κορυφώνονται σε σημαντικές σκηνές του έργου. Πάντως – το είχα ξαναπεί – το θέατρο Αλκμήνη βγάζει μια ζεστασιά, είναι όμορφο, ούτε πολύ μεγάλο, ούτε πολύ μικρό, με ωραία διακόσμηση και καλά καθίσματα.. και καλό εξαερισμό. Αυτό το λέω γιατί οι 12 κάπνιζαν σαν τσιμινιέρες, κι όμως δεν με ενόχλησε ούτε μια στιγμή η μυρωδιά (και το λέει κάποιος που δεν καπνίζει).

Εν ολίγοις Οι 12 Ένορκοι είναι μια αξιόλογη μεταφορά που όπως και το Man From Earth αντιμετωπίστηκε με σοβαρότητα και μεράκι. Δεν κουράζει, κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο και σε κάνει να σκεφτείς. Νόμιζα πως με τόσο πολυπληθή καστ κάποιοι από τους ηθοποιούς θα παραγκωνίζονταν, αλλά η αλήθεια είναι ότι θυμάμαι κάθε έναν τους, τι στάση κράτησε στην εξέλιξη των γεγονότων και ποια ήταν η άποψη τους.. και αυτό λέει πολλά. Είτε έχετε δει την ταινία είτε (ακόμα καλύτερα) δεν την έχετε δει, ευκαιρία να την απολαύσετε στο θέατρο, όπως τις αξίζει.

Διαβάστε την κριτική στο Cinemadaki