Scroll to top
A Priori © 2019. All rights reserved | Fueled by QUESTIT
el

Ανταπόκριση συγκλονιστικής παράστασης: Sunset Limited

Η δημοσιογράφος Μαίρη Ζαρακοβίτη και η ιστοσελίδα Noizy.gr γράφει για την θεατρική παράσταση «Sunset Limited».

Στο θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ ξεκίνησε μια μοναδική παράσταση με την υπογραφή της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Το Sunset Limited είναι η ιστορία δύο ανθρώπων. Ενός λευκού καθηγητή που φτάνει στο σταθμό για να βάλει τέλος στη ζωή του και ενός μαύρου, πρώην κατάδικου, που σώζει τελευταία στιγμή το λευκό.

Μέσα στο μαγικό θεατρικό βαγόνι ξεκινά η ιστορία μας. Ο μαύρος τραβά μέσα στο τρένο το λευκό, ο οποίος αντιστέκεται. Το τρένο ξεκινά και ο λευκός δεν έχει τρόπο διαφυγής. Μετά το πρώτο σοκ ξεκινά ένας διάλογος μεταξύ τους. Ο λευκός θεωρεί ότι ο κόσμος οδεύει προς το τέλος του, πως τίποτα πια δεν έχει αξία. Το σκοτάδι που βγαίνει από τα μάτια αλλά και τα λόγια του, δείχνει την ανάγκη του για λύτρωση. Θέλει να βάλει ένα τέλος στον εφιάλτη που ζει. Ο μαύρος που μετά από τη φυλακή «βρήκε» το Θεό, προσπαθεί να πείσει το νέο του «φίλο» πως πάντα υπάρχει ελπίδα, πως ο Θεός είναι εδώ, πως οι δοκιμασίες που περνάμε μας φέρνουν πιο κοντά στον παράδεισο. Πως στην ψυχή μας υπάρχει αιώνιο χρυσάφι και πως ο θάνατος δεν είναι λύση. Η πίστη στο Θεό μπορεί να σώσει τον άνθρωπο.

Ναι, αλλά έμπρακτα, πού είναι ο Θεός; Πώς είναι δυνατόν να είναι παντοδύναμος, να βλέπει αυτά που γίνονται και να μην αντιδρά; Να βλέπει τον κόσμο σε αυτό το χάλι, να βλέπει τον πόνο, τη μιζέρια, το κλάμα, την απόγνωση, την πείνα, τον πόλεμο και να μην αντιδρά; Υπάρχει «γονιός» που θα δει τα «παιδιά» του σε αυτή την κατάσταση και δεν θα σπεύσει να τα βοηθήσει;

Που δεν θα πονέσει και δεν θα κλάψει μαζί τους; Τα ερωτήματα του λευκού αλλά και της ανθρωπότητας ψάχνουν απαντήσεις. Ο μαύρος πιστεύει σε αυτόν. Συνομιλεί, όπως λέει, μαζί του αλλά οι απαντήσεις που δίνει δεν είναι ικανές να αλλάξουν την πορεία που έχει αποφασίσει ο λευκός για τη ζωή του. Το μαύρο της ψυχής του δεν φωτίζεται από το φως. Οι απόψεις τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Το τέλος της παράστασης έρχεται… Ο λευκός, το βαγόνι του Sunset Limited, ο μαύρος, η προσπάθεια κατανόησης… γιατί τον έβαλε ο Θεός να σώσει αυτόν τον άνθρωπο που δεν ήθελε να σωθεί.

Ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκα στο θεατρικό βαγόνι του Τρένου στο Ρουφ και πιστεύω πως είδα την καταλληλότερη παράσταση που θα μπορούσε να ανέβει σε αυτό το χώρο. Δεν ένοιωσα ούτε μια στιγμή θεατής σε παράσταση. Ήμουν συνεπιβάτης σε ένα τρένο που θα μπορούσε να πηγαίνει οπουδήποτε και είχα μπροστά μου δύο ανθρώπους καθημερινούς, κοινωνούς ενός έντονου διαλόγου που με αφορούσε. Σαν να είχα στήσει αυτί σε μια κουβέντα που δεν ήταν προσωπική, αλλά αφορά όλο τον πλανήτη. Ήρθα πολλές φορές κοντά στο σκοτάδι του λευκού και συμμερίστηκα τις απόψεις του. Άλλωστε αυτά που έλεγε δεν ήταν μακριά από αυτά που ζούμε. Είδα στα μάτια του να καθρεπτίζεται όλη η ανθρωπότητα. Είδα το μαύρο να βγάζει το φως της ελπίδας και να προσπαθεί μάταια να φέρει κοντά σε αυτό το φως το νέο του φίλο. Είδα την προσπάθεια ενός ανθρώπου να αγκαλιάσει έναν άλλο άνθρωπο.

Ο Μάνος Ζαχαράκος ήταν συγκλονιστικός στο ρόλο του λευκού. Μας καθήλωσε με την ερμηνεία του. Βιώσαμε όλο τον πόνο στο πετσί μας. Γίναμε ένα μαζί του, ψάχνοντας να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματα όλης της ανθρωπότητας. Ο πόνος αλλά και η απόγνωση στα μάτια του μας έκανε αρκετές φορές να δακρύσουμε. Ο Σταύρος Καλλιγάς, ο μαύρος πρώην κατάδικος που βρήκε το Θεό, ήταν η ήρεμη δύναμη της παράστασης. Ήταν ο άνθρωπος που μας γέμισε με φως και ελπίδα. Ήταν εξαιρετικός στο ρόλο του. Μπήκαμε στην ψυχή του εύκολα και είδαμε το δικό του «χρυσάφι».

Διαβάστε τη συνέχεια στο Noizy.gr