Scroll to top
A Priori © 2019. All rights reserved | Fueled by QUESTIT
el

Είδαμε την παράσταση «CageBirds» στο θέατρο «Αλκμήνη»

Η δημοσιογράφος Ντίνα Καρρά και η ιστοσελίδα Kallitexnes.gr γράφει για την θεατρική παράσταση «Sunset Limited».

ητεύει η παράσταση «CageBirds» τα Δευτερότριτα στο θέατρο «Αλκμήνη». Το αλληγορικό και συμπυκνωμένο έργο του βραβευμένου Άγγλου συγγραφέα David Campton, αποπνέει αέρα ελευθερίας κάτω από την ευφάνταστη οπτική ματιά μιας ταλαντούχας ομάδας γυναικών. Η φέρελπις Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σκηνοθετεί μοναδικά τις έξοχες ΜανταΜίτσες, σ΄ένα κείμενο επίκαιρο και διαχρονικό.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Έξι γυναίκες-πουλιά ζουν εγκλωβισμένες στο μικρόκοσμό τους, που μοιάζει με κλουβί. Βολεμένες στο ίδιο ψέμα, φοβισμένες, παθητικές και αποστασιοποιημένες από τον έξω κόσμο, αρνούνται να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια. Έρμαιες στην τύχη τους, φαντάζουν σαν καλοκουρδισμένες μαριονέτες που χορεύουν στο ρυθμό της Κυρίας τους σε μία καθημερινή, αρυτίδωτη ρουτίνα. Η άφιξη της νέας συγκατοίκου, διαταράσσει την φαινομενικά ήρεμη και τακτοποιημένη ζωή τους. Η «Άγρια» επαναστατεί για το κοινό καλό σπέρνοντας σπόρους αμφιβολίας και ελπίδας, ώσπου να επέλθει τελικά η λύτρωση.

Η κριτική μας:

Το έργο εστιάζει στον οικειοθελή εγκλωβισμό του ανθρώπινου γίγνεσθαι σε συνθήκες φόβου, δισταγμού και άγνοιας, τονίζοντας τη συνειδητοποιημένη μετάβαση προς την ελευθερία ως απόρροια εκούσιας ανάληψης ευθύνης, μέσω επαναστατικών αλλαγών. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, που μόνο με καθαρό νου και ανοιχτή καρδιά μπορεί κανείς να βουτήξει στις θάλασσές της και να αποκτήσει τη ζωή που ονειρεύεται.

Η εμπνευσμένη σκηνοθετική προσέγγιση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη πατάει γερά στη λειτουργική μετάφραση της Στέλλας Γεωργουλέα, εξορύσσοντας τα συμπυκνωμένα μηνύματα του κειμένου, εκμαιεύοντας έναν κυκεώνα πλούσιων συναισθημάτων και αναδεικνύοντας την ποιότητα των διαφορετικών χαρακτήρων. Πλαστουργεί μία παράσταση δελεαστική, ευφάνταστη, χειροποίητη σαν παλλόμενο έργο τέχνης, με την αγαστή σύμπλευση των πολύτιμων συνεργατών της. Με ταχεία δράση, έντονη ενεργειακά ψυχογραφική ατμόσφαιρα και δεξιοτεχνικές, δραματουργικές κορυφώσεις, αποσκοπεί σε θέατρο παραλόγου με αλλεπάλληλες ζοφώδεις εικόνες, ποικιλόμορφες διαθέσεις και διάχυτες συναισθηματικές διακυμάνσεις. Ο φόβος, ο θυμός, η αγωνία, η πίεση, η άγνοια, δίνουν σταδιακά τη σκυτάλη στην ελπίδα, την έμπνευση, την ελευθερία χαρίζοντας ανάσες ανακούφισης στο θεατή που εξαρχής ταυτίζεται με τις ηρωίδες.

Ο σκηνικός περιορισμένος χώρος αυτοφυλάκισης και εγκλεισμού δια χειρός Κατερίνας Θεοφανοπούλου, εγκιβωτίζει την επώδυνη, αδρανή πραγματικότητα των γυναικών. Το κλουβί, η κούνια, η ποτίστρα, το δοχείο φαγητού, οι απλωμένες εφημερίδες στο πάτωμα, σηματοδοτούν τον τρόπο ζωής που έχουν επιλέξει συνειδητά.

Οι καίριες φωτιστικές δημιουργίες του Μανώλη Μπράτση ενδύουν με μυστηριώδη τρόπο τη ζοφώδη, ψυχική άβυσσο και τον ασφυχτικό κλοιό που περιβάλλει τις γυναίκες-πουλιά.

Ειδική μνεία στα ιδιαίτερης αισθητικής κοστούμια των ηθοποιών, που φέρουν την υπογραφή της Ράνιας Γιαννάκη και Κατερίνας Οικονόμου. Είναι φανταχτερά, καλοσχεδιασμένα, χρωματιστά φορέματα, που σε συνδυασμό με τις κατάλληλες περούκες και το αρμόζον μακιγιάζ τέρπουν μεμιάς το μάτι του θεατή.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Kallitexnes.gr