Scroll to top
A Priori © 2019. All rights reserved | Fueled by QUESTIT
el

Κριτική για την παράσταση “Οι 12 Ένορκοι”

Η δημοσιογράφος Σοφία Θρουβάλα και η ιστοσελίδα Kallitexnes.gr γράφει για την θεατρική παράσταση «Οι 12 Ένορκοι».

Δυνατή, θα ήταν η λέξη που θα επέλεγα για να χαρακτηρίσω συνοπτικά την πρεμιέρα της παράστασης “Οι 12 Ένορκοι“, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας. Για μία ακόμα χρονιά, η υπέροχη αυτή μεταφορά ανοίγει την αυλαία της στο διψασμένο της κοινό, μετά από δυο χρόνια sold out παραστάσεις στο θέατρο Αλκμήνη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο χώρος που επιλέχθηκε για την φετινή πρεμιέρα ήταν εξαιρετικός για αρχές Σεπτεμβρίου, όπου ο καιρός είναι ακόμα σχετικά ζεστός τις νύχτες και ο ουρανός καθαρός από σύννεφα. Η σκηνή βρισκόταν στο κέντρο του επιβλητικού κτιρίου, στην κορφή του λόφου. Ο φωτισμός ήταν εκπληκτικός και αναδείκνυε τον κάθε ηθοποιό, με τον καλύτερο τρόπο. Η μουσική της ζωντανής ορχήστρας εγχόρδων συμπλήρωνε άρτια την βραδιά.

Όλα φαίνονταν αρκετά προσεγμένα προμηνύοντας το κοινό για μια δυνατή παράσταση- και όντως. Τα φώτα έσβησαν κατά τις 09:10 και η σκηνή άρχισε να παίρνει ζωή. Ας αναφερθούμε πρώτα στην υπόθεση. Πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα, γνωστό από την αμερικανική τηλεταινία του 1954, στο οποίο δώδεκα ένορκοι συνεδριάζουν για να εκδώσουν την απόφαση σε μια υπόθεση ανθρωποκτονίας. Ένα 16χρονο αγόρι κατηγορείται για φόνο και αυτοί οι δώδεκα ένορκοι, άγνωστοι μεταξύ τους, θα πρέπει ομόφωνα να αποφασίσουν, αν η ζωή του κατηγορούμενου, αξίζει ή όχι να αφαιρεθεί με την ηλεκτρική καρέκλα. Τα πρόσωπα των δώδεκα αυτών ανδρών διαφέρουν ριζικά ως προς την προσωπικότητα και τον τρόπο σκέψης. Ο φανατισμός, ο εγωισμός και η ταύτιση των πρωταγωνιστών με την υπόθεση της ανθρωποκτονίας, είναι που θολώνει και μεταβάλλει συνεχώς την ετυμηγορία του καθένα, σχετικά με την αθωότητα ή μη του κατηγορουμένου.

Η σκηνοθετική ματιά είναι συγκλονιστικά ενδιαφέρουσα. Θα περίμενε κανείς πως μια παράσταση, δύο σχεδόν ωρών χρειάζεται δράση και εναλλαγή σκηνικών, ώστε να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή ως το τέλος. Ωστόσο εδώ δεν έχουμε καμία εναλλαγή σκηνικού, προσώπων ή ενδυματολογική, όμως ο θεατής δεν αισθάνεται ούτε για ένα λεπτό ότι χρειάζεται κάτι από τα παραπάνω. Η δράση δεν λείπει καθόλου από το έργο, μέσα από τις συγκρούσεις των χαρακτήρων χτίζεται ένταση και δραματικότητα. Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την σκηνοθεσία μινιμαλιστική, καθώς το σκηνικό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού η προσοχή του κόσμου εστιάζει στις έντονες συγκρούσεις μεταξύ των χαρακτήρων και δίνεται βάση στις υπέροχες ερμηνείες που έκαναν τον κάθε χαρακτήρα μοναδικό των άλλων.

Μέσα από τις διαφορετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις της υπόθεσης, ο θεατής μη έχοντας προηγουμένως κάποια πληροφορία, πέραν του τι πρόκειται να κάνουν αυτοί οι 12 άνθρωποι, μαθαίνει λεπτομερώς την κάθε πτυχή της ιστορίας και κάθε φορά που ακούγεται η πρόταση “έχουμε αίτηση για νέα ψηφοφορία”, ο ίδιος ο θεατής ψηφίζει και εκείνος μέσα του “ένοχος” ή “αθώος”.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Kallitexnes.gr